เป็นการละเล่นของหนุ่มสาวชาวอีสานตอนใต้ ที่ต้องใช้ปฏิภาณไหวพริบ และความสามารถในการก้าวขาเข้าออกวงของไม้ไผ่ ที่มีผู้ตีกระทบกันเป็นจังหวะ หากผู้รำไม่มีสมาธิ ไม่เข้าใจจังหวะก็จะถูกไม้หนีบ ทำให้คู่อื่นเสียเวลา ซึ่งสมัยก่อนนั้น จะถือว่าแพ้และจะถูกปรับ ทางวิทยาลัยนาฏศิลปร้อยเอ็ดได้นำมาปรับปรุงท่ารำจากจังหวัดสุรินทร์ เพื่อให้เกิดลีลาท่าทางที่มีความสวยงามมากยิ่งขึ้นต่อไป